Een veilige Schuilplaats voor muurbloemen

Bent U er wel eens van beschuldigd een muurbloempje te zijn? Ondergetekende wel. Of dat klopt (en of daar uberhaupt iets mis mee zou zijn) laat ik even in het midden. Één ding is zeker: op de meeste dagen zit ik liever op het zonnige terras bij ons boshuisje aan de hei naar de werkelijke muurbloemen te kijken dan dat ik me in het drukke gewoel van de stad werp.

Lees verder “Een veilige Schuilplaats voor muurbloemen”

Bosviooltje of maarts viooltje?

Al jarenlang – vermoedelijk een klein decennium – cultiveer ik het bosviooltje rondom ons vakantiehuisje in het bos in Norg. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, doet het bosviooltje het juist uitstekend buiten de zachte, humusrijke bosgrond. Viola riviniana is, net als Alcea rosea (de stokroos), zo’n soort die het goed doet in tegelspleten op het terras, of tussen de zwerfstenen (in bouwzand) die het grote zuidterras omsingelen als voedingsarme, bloemrijke border.

Lees verder “Bosviooltje of maarts viooltje?”

Stokrozen uit Groningen

Alcea rosea – de stokroos – is al in de 15de eeuw in Europa geïmporteerd vanuit zuidwest China. Voor mij is de stokroos vooral die bloem die veel Groningse straatjes zo opfleurt. Vaak heeft ze voor het ontkiemen in de Groningse buurtjes genoeg aan de spleetjes tussen de stoeptegels en de muur. Maar ze wordt ook veel in borders gezaaid, vaak in borders van maar een tegel breed.

Lees verder “Stokrozen uit Groningen”

De stijve zonnebloem: ingeburgerde immigrant

Helianthus × laetiflorus is de wetenschappelijk naam van de stijve zonnebloem. Het is niet sjiek om wetenschappelijke namen “Latijnse namen” te noemen. Dat leerde ik ooit van een oud-NJN’er, tevens bioloog. Hij wees me erop dat, ook al zijn veel wetenschappelijke namen ontleend aan Latijnse woorden, ze ook vaak afgeleid zijn van persoonsnamen; bovendien bestonden deze wetenschappelijke namen niet in het oude Rome.

Lees verder “De stijve zonnebloem: ingeburgerde immigrant”

Een stukje struinen door de Molenduinen: 23 januari 2022

De Molenduinen rondom De Schuilplaats worden elk jaar mooier, doordat de natuur hier nog – of eigenlijk moet ik zeggen: wéér – grotendeels haar gang mag gaan.

Als je mij vraagt wat mijn favoriete seizoen is hier in het bos bij Norg, krijg je een beetje een flauw antwoord; mijn favoriete seizoen is altijd het seizoen dat ik hier ben, of dat nu het voorjaar is, de zomer of de winter, als ik maar de gelegenheid waarneem om mijn oren, mijn neus, en mijn ogen te voeden met de natuur om me heen. “Bosbaden” (shinrin yoku) heet dat in Japan.

Lees verder “Een stukje struinen door de Molenduinen: 23 januari 2022”

“Inmiddels al voor de 8e keer”

Inmiddels al voor de 8e keer, alhoewel we vorig jaar niet geweest zijn. Nu echter met z’n vieren. [De jongste] is nu een half jaar en keek ook hier haar ogen uit naar de blaadjes en de vlammetjes. Voor de rest Sinterklaas (zoals alle afgelopen keren), veel regen en lekker uitslapen; daar deed ook de baby aan mee.

Gastenboek, 9 december 2018